¦wińska grypa robi zawrotn± karierę. Rozpleniła się już do tego stopnia, że obawiam się otworzyć gazetę aby nie zarazić się kolejn± dawk± przerażaj±cych informacji.

 

 

Pisarz bez listów odmownych jest jak ksi±żka bez słów - najprawdopodobiej nie istnieje.   Jedynie ci którzy nie wyci±gaj± swoich testów z przysłowiowej szuflady mog± uchronić się przed odrzuceniem.  

Chcesz żeby twój tekst był perfekcyjny. Żeby słowa idealnie się układały. Więc poprawiasz. I poprawiasz. Ok - przynajmniej ja tak mam. Mogłabym przepisywać moje powie¶ci w niekończono¶ć. Pocieszaj±ce jest to, że nie jestem w tym sama: Ernest Hemingway udoskonalał ostatni rozdział “Pożegnania z broni±” aż 44 razy.

Lalka Barbie, zdecydowanie. Nie męczy się, nie obraża, nie puchn± jej kostki od zbyt długiego pozowania, nic jej nie wpada do oka, nie chce tego ani tamtego, nie bol± j± zęby.

 

Za pierwszym razem nie udało mi się skończyć “Okruchów dnia” Kazuo Ishiguro. Nie pomógł niewielki rozmiar tej powie¶ci ani nagroda Bookera z 89-go, o której co rusz przypominała mi okładka. Po prostu brakło mi motywacji. Nie mogłam przebrn±ć przez strony wyznań i wykładów o trudach zawodu angielskiego kamerdynera. Odłożyłam ksi±żkę na półkę gdzie zabrał się za ni± kurz.

Jak powiedział kiedy¶ pewien pisarz: “Pisanie powie¶ci jest sztuk±. Sztuka polega na codziennym usadzeniu tylnej czę¶ci ciała na krze¶le za biurkiem.                       

Przyznam, że nie my¶lałam, iż jednego dnia będę pisać bloga. Pisanie bloga mnie przeraża. No jak?, mógłby kto¶ spytać. Przecież pisarze pisz±, prawda? O każdej porze dnia i nocy. Z tego żyj±. No więc - nie do końca. Bo pisanie bloga jest w pewnym sensie trudniejsze niż pisanie ksi±żek. W blogu trzeba się otworzyć, dzielić swoje prywatne przemy¶lenia z całym www. W powie¶ci za¶ można się schować, zaszyć szczelnie w jej bohaterach. Wkładać im w usta swoje kontrowersyjne pogl±dy.